Złącza słupów i rygli prefabrykowanych podzielić możemy na stalowe i żel­betowe. W złączach stalowych wszystkie siły występujące w miejscu styku elementów przenoszone są przez zabetonowane w tych elementach blachy lub kształtow­niki stalowe. Na rysunku 6-58 przedstawiono przedłużenie słupów za pomocą złącza stalo­wego. Trzewik stykowy słupa jest wykonany w postaci ramki z kątownika. Oba trzewiki dolnej i górnej części słupa łączy się za pomocą spoiny czołowej ukosowanej jednostronnie (typ V). Dla ułatwienia montażu w osi słupa dolnego jest zabetonowany stalowy sworzeń centrujący, na który nasadza się gniazdo znajdujące się w górnej części słupa. Po zespawaniu złącza obciąga się miejsce styku siatką ciętociągnioną i obrzuca zaprawą cementową. Inne złącze stalowe przedstawia rys. 6-59. Siła działająca na słup przenosi się z jednej części słupa na drugą poprzez centrującą podkładkę stalową umie- szczoną między powierzchniami czołowych blach przyspawanych do zbrojenia słupa oraz przez spoiny typu V łączące sfazowane krawędzie obu blach. Na podstawie doświadczeń przeprowadzonych przez CNIPS część siły prze­noszona przez centrującą podkładkę Np może być obliczana ze wzoru w którym: Rb — wytrzymałość kostkowa betonu, Fp — powierzchnia podkładki, Pozostałą część siły osiowej działającej w miejscu styku przenoszą spoiny. Badania złącz słupów jak na rys. 6-60a—c, przeprowadzone przez Instytut Techniki Budowlanej [19], wykazały, że optymalnym rozwiązaniem jest złącze wg rys. 6-60a, dla którego doświadczalna siła niszcząca jest jedną z najwyższych i co do wartości najbardziej odpowiada nośności teoretycznej złącza przy obcią­żeniu osiowym, obliczonej wg wzoru gdzie: Fz — przekrój zbrojenia podłużnego słupa, Qr — granica plastyczności stali 2500 kG/cm2, pozostałe oznaczenia — jak we wzorze (6-20). Poza tym stwierdzono, że odkształcalność pionowa złącza (docisk) maleje w miarę zwiększenia liczby nakładek, nie więcej jednak niż do 6 szt., gdyż powiększenie ich do 8 szt. nie zmniejszyło odkształceń. Niewielka wartość mi-mośrodu siły ściskającej w słupie, występująca często w praktyce, nie ma wpływu na średnią wartość odkształcenia pionowego. Badania wykazały rów­nież, że blacha centrująca jest czynnikiem znacznie mniej wpływającym na wielkość odkształcenia pionowego złącza niż liczba nakładek bocznych. Zmniej­ szenie powierzchni blachy centrującej przy jednoczesnym zwiększeniu liczby nakładek pionowych zmniejsza odkształcalność pionową złącza. Złącze stalowe rygla przedstawiono na rys. 6-61. Zabetonowane w obu czę­ściach rygla blachy łączy się za pomocą nitów lub spawania, a następnie styk obetonowuje się. Złącze takie oblicza się na moment zginający i siłę poprzeczną występującą w przekroju łączonym podobnie jak przy obliczaniu styków belek stalowych. Główną zaletą złączy stalowych jest stosunkowa łatwość i szybkość ich mon­tażu i to bez względu na porę roku oraz zdolność do przyjmowania całkowitego obciążenia obliczeniowego bezpośrednio po zakończeniu montażu. Do zalet tych złączy należy również możliwość rozebrania części składowych konstrukcji szkieletu i ustawienia jej w innym miejscu bez uszkodzenia części betonowych elementów. Wadą tych złączy jest ich mała sztywność, natomiast złącza żel­betowe są sztywne, dzięki współpracy betonu. Złącze żelbetowe słupów szkieletu typu przedstawionego na rys. 6-53 podaje rys. 6-62. Wystające z elementów składowych słupów zbrojenie podłużne łączy się na zakład za pomocą dodatkowego pręta, stanowiącego jednocześnie pro­wadnicę dla pręta elementu górnego (por. rys. 6-62b). W celu regulacji usta­wienia słupa stosuje się kliny stalowe. Złącza żelbetowe, stosowane w węgierskich rozwiązaniach konstrukcji szkie­letowych budynków wielokondygnacjowych o dużym obciążeniu użytkowym stropów (biblioteki, archiwa itp.), przedstawione są na rys. 6-63. Złącza te są typu pętlicowego i różnią się między sobą zarówno kształtem pętli uformowa­nych z wypuszczonego ze słupów zbrojenia głównego, jak i sposobem zakoń­czenia słupów w miejscu ich styków. Ostatnio w zachodnioniemieckich rozwiązaniach złącz słupów szkieletu, jak na rys. 6-53 stosuje się połączenia elementów słupa za pomocą nakrętek, które nakręca się na nagwintowane końce wystających prętów zbrojenia szkieletu (rys. 6-64). Nakrętki te umożliwiają również regulowanie położenia słupa w cza­sie montażu. Wolną przestrzeń pomiędzy obu łączonymi elementami słupa prze­widuje się dla przepuszczenia zbrojenia, a następnie zabetonowania podciągu, dzięki czemu otrzymuje się sz-tywny węzeł. Połączenie rygli ze słupami w szkielecie prefabrykowanym, przedstawionym na rys. 6-47, pokazuje rys. 6-65. Pręty wypuszczone z belki odgięto ku dołowi i wpuszczono w pozostawiony w słupie otwór. Połączenia obu typów nie zapew­niają przenoszenia momentów zginających z belki na słup. Jeżeli połączenie belki ze słupem ma przenosić momenty zginające, wówczas zarówno z belki, jak ze słupa wypuszcza się zbrojenie główne tych elementów. Najprostszy sposób połączenia belek na długości podaje rys. 6-66. Wypusz­czone z czoła belek pręty są zespawane ze sobą na zakład lub za pośrednic­twem nakładki z krótkiego kawałka kątownika. Po zakończeniu spawania wy­ pełnia się połączenie betonem. Długość spoin łączących zbrojenie powinna być każdorazowo obliczana w zależności od momentów zginających i sił występu­jących w styku. Lepsze przenoszenie sił rozciągających w elementach zginanych zapewnia złącze pętlicowe (rys. 6-67). Pętlę złącza o średnicy 8 d umieszcza się w strefie rozciąganej elementu (rys. 6-67a). Uzyskuje się ją przez zagięcie prętów zbro­jenia głównego belki. Wewnątrz pętli należy umieścić dodatkowo zbrojenie z prętów o mniejszej średnicy (rys. 6-67b). Po zabetonowaniu pętli powstaje wewnątrz połączenia zbrojony rdzeń betonowy, stanowiący istotną część kon­strukcji połączenia, umożliwiającą przeniesienie sił rozciągających z prętów zbrojenia jednego elementu łączonego na pręty zbrojenia elementu drugiego. W konstrukcjach szkieletowych mieszanych belki łączy się z podciągiem i słu- pem wg rys. 6-68. Wystające z belki odgięte górne zbrojenie wpuszcza się w podciąg zabetonowany „na mokro". Po odeskowaniu boków podciągu i ułożeniu na belkach płyt stropowych beto­nuje się złącza stanowiące sztywne połączenie, zdolne do przeniesienia mo­mentów zginających. Przegubowe połączenie belek stropowych ze słupem pokazano na rys. 6-69.