Sposób montażu zależy od układu konstrukcyjnego szkieletu budynku, inaczej bowiem przebiega montaż szkieletu o konstrukcji całkowicie prefabrykowanej aniżeli szkieletu o konstrukcji mieszanej, zwłaszcza gdy występuje znaczna ilość procesów mokrych. W szkieletach całkowicie prefabrykowanych o konstrukcji jak na rys. 6-46 montaż słupów odbywa się przy pomocy konduktorów, tj. urządzeń stężających i sterujących słupy do prawidłowego położenia (rys. 6-71). Konduktory wyko- nane ze stali kształtowej utrzymują po dwa słupy i zaopatrzone są w pomost z poręczami ułatwiającymi pracę monterom i spawaczom przy ustawianiu i łączeniu elementów. Montaż słupów odbywa się w położeniu „na wisząco", tzn. że słup uchwycony jest przez hak żurawia montażowego u góry, podnie­siony ponad poziom danej kondygnacji, opuszczony do właściwego położenia i zamocowany (rys. 6-72). Inny typ konduktora stosuje się przy montażu słupów prefabrykowanego szkieletu, przedstawionego na rys. 6-48, pokazuje rys. 6-73. Konduktor wyko­nany jest z ceowników, między którymi zaciśnięty jest słup za pomocą stalo­wych ramek. Montaż rygli szkieletu odbywa się za pomocą belki pomocniczej (trawersu), np. o konstrukcji jak na rys. 6-74. Belka pomocnicza jest zaczepiona do haka dźwigu montażowego za pomocą łańcuchów. Do podwieszenia belki służą zwy­kle wypuszczone z niej ucha wykonane z wygiętych prętów zbrojenia lub otwory, w które wkłada się uchwyty. Podczas montażu szkieletu o konstrukcji mieszanej słupy usztywnia się za pomocą poziomych ceowników, które służą jednocześnie jako podparcie mon­tażowe belek stropowych. Płyty stropowe montuje się przy zastosowaniu pętli z lin stalowych, zaczepionych do haka dźwigu montażowego i do uchwytów umieszczonych w 4 narożach płyty (rys. 6-75). Z organizacyjnego punktu widzenia szkielety prefabrykowane można monto­wać wg jednej z dwóch metod: metodą kompleksową, metodą kolejnego montażu elementów. Metoda kompleksowa montażu polega na tym, że budynek dzieli się na sekcje i w każdej sekcji montuje się słupy, podciągi, belki, płyty stropowe itd. Metoda ta ma tę zaletę, że po ukończeniu montażu w jednej sekcji i przesunięciu dźwigu montażowego do sekcji następnej można w poprzedniej sekcji przy­stąpić do następnych robót budowlanych, jak wypełnienie ścian, układanie podłóg, montaż instalacji itp. Dzięki temu przyspiesza się wykończenie poszcze­gólnych części budynku i oddanie ich do użytku. W metodzie tej liczba prze­sunięć dźwigu jest mała. Do ujemnych cech tej metody należy trudność wyre­gulowania zmontowanej konstrukcji oraz konieczność stosowania silnych ru­sztowań usztywniających, aby zapewnić stateczność konstrukcji szybko nara­stającej w kierunku pionowym. Montaż kolejny polega na tym, że najpierw ustawia się wszystkie słupy (por. rys. 6-71), a następnie montuje się kolejno podciągi i rygle, płyty stropowe i inne elementy konstrukcji. Montaż belek i podciągów odbywa się już po trwałym zamocowaniu słupów, co jest ważne dla zapewnienia stateczności montowanej konstrukcji i poważnie zmniejsza ilość potrzebnych stężeń. Ujemną stroną tej metody jest zwiększenie liczby przesunięć dźwigów montażowych oraz dłuższy okres montażu budynku aniżeli przy zastosowaniu metody kom­pleksowej. Przed przystąpieniem do robót montażowych należy sporządzić plan mon­tażu, który powinien zawierać: a) miejsca składowania prefabrykatów, b) drogi i kierunki przesuwania dźwigów montażowych, kolejne stanowiska robocze dźwigów montażowych, kolejność ustawiania elementów, sposoby usztywnień i połączeń montażowych elementów, skład brygad montażowych i podział czynności między członków brygady, harmonogram montażu.