Tradycyjne metody wykonywania monolitycznych kon­strukcji szkieletowych, coraz rzadziej stosowane we współczesnym budownic­twie ze względu na duże zużycie deficytowego materiału drzewnego, składają się z czterech zasadniczych czynności: przygotowania i montażu deskowania stanowiącego formę dla konstrukcji, przygotowania i montażu zbrojenia szkieletu, betonowania konstrukcji, rozbiórki deskowania, oczyszczenia go i przygotowania do montażu na następnym odcinku roboczym. Jak wykazują obliczenia zużycia materiałów, na 100 ms typowych konstruk­cji żelbetowych wysokich budynków miejskich potrzeba ok. 870-^-920 m2 roz­winiętej powierzchni deskowania. Zużycie drewna wynosi przeciętnie 0,34-r--=-0,46 m3 na 1 m3 monolitycznej konstrukcji szkieletu. Roboty związane z przy­gotowaniem i ustawieniem deskowania szkieletu są bardziej pracochłonne niż pozostałe czynności przy wykonaniu żelbetowej konstrukcji szkieletowej, gdyż stanowią 60°/o całkowitej pracochłonności. Z tych względów racjonalizacja i postęp techniczny w kierunku usprawnie­nia robót i potanienia monolitycznych konstrukcji szkieletowych zmierza przede wszystkim do możliwie największego wyeliminowania materiału drzewnego i częściowego zastąpienia go przez stal oraz do typizacji konstrukcji, a tym samym do typizacji i inwentaryzacji deskowań i stemplowań. Przy zaznaczającym się obecnie rozwoju budownictwa miejskiego na całym świecie już żaden kraj nie może tak rozrzutnie zużywać materiału drzewnego w konstrukcjach szkieletowych, jak to jest widoczne na rys. 6-15. Zmniejsze- nie ilości drewna idzie przede wszystkim w kierunku zastępowania stojaków (stempli) i jarzm drewnianych przez stojaki i jarzma stalowe. Następnie roz- powszechnia się zinwentaryzowane deskowanie słupów, belek i płyt wyko- nane w postaci płyt okutych po brzegach. Zamiast desek stosuje się obecnie coraz częściej do deskowań płyt ściennych i stropowych specjalną sklejkę wo- doodporną i płyty pilśniowe utwardzane olejowo. Płyty deskowań stropu dla uniknięcia późniejszego tynkowania osłania się często blachą nierdzewną lub plastykiem. Dalszym krokiem, mającym na celu wyeliminowanie tradycyjnych deskowań i stemplowań, jest coraz szersze stosowanie w budownictwie szkie­letowym metody odpowietrzania. Metoda ta zapoczątkowana w Polsce w 1947 r. na budowie Nowej Huty jest i obecnie realizowana przy budowie szkieletów i w innych dużych ośrodkach budowlanych, jak np. w Nowych Tychach. Ostat­nią nowością w kierunku racjonalizacji deskowań konstrukcji szkieletowych są rozwiązania angielskiej firmy „Acrow", wprowadzające obok wysuwanych stempli również i inne elementy zinwentaryzowane deskowania, co poważnie zmniejsza również i pracochłonność montażu oraz demontażu deskowania.