Nowy kierunek uprzemysłowienia budownictwa miejskiego szkieletowego zwany metodą podnoszonych stropów lub metodą podnoszonych pięter (tzw. metoda Lift Slab) stosowany już jest od kilku lat w Kanadzie i Stanach Zjed- noczonych A. P. Metoda polega na wykonywaniu na powierzchni terenu płyt stropowych jedną na drugiej, a następnie podnoszeniu ich po słupach do pro- jektowanego poziomu (rys. 6-81). Po wykonaniu fundamentów do tzw. stanu zerowego budynku metodami tra­dycyjnymi ustawia się słupy stalowe lub z betonu sprężonego. Najczęściej sto­suje się słupy z rur stalowych lub ze spawanych kątowników (rys. 6-82). Słupy usztywnia się kątownikami lub stalowymi odciągami, usuwanymi po wciągnięciu stropów. Na słupy nakłada się kołnierze stalowe w ilości odpowia­dającej liczbie podnoszonych stropów. Kołnierze w postaci odlewów stalowych są częścią składową płyt stropowych, a zadaniem ich jest umożliwienie piono­wego przesuwania płyt po słupach. Do kołnierzy tych mocuje się pręty pod-nośne dźwigników hydraulicznych. Po osadzeniu kołnierzy na każdym ze słupów przystępuje się do zabetono­wania płyt stropowych. Po wykonaniu jednej płyty betonuje się na niej drugą, a następnie trzecią itd., zamocowując w każdej kołnierze stalowe przyspawane do zbrojenia nośnego płyty. Po stwardnieniu każdej płyty i przed rozpoczęciem betonowania następnej nakłada się na jej powierzchnię warstwę mydła, para­finy lub innego środka zapobiegającego przed przyczepnością betonu obu płyt. W płytach montuje się również instalacje ogrzewcze i elektryczne oraz pozo­stawia otwory na klatki schodowe, dźwigi, instalacje wodociągowe itp. Stropy wykonuje się jako płyty płaskie (bezżebrowe) o grubości najczęściej 20 cm. Po stwardnieniu wszystkich płyt rozpoczyna się ich podnoszenie począwszy od płyty stropodachowej. Można podnosić same płyty (metoda podnoszenia stro­pów) lub też płyty z wykonanymi na nich ścianami i ściankami (metoda podno­szenia pięter). Płyty podnosi się za pomocą dźwigników hydraulicznych. Przebieg procesu podnoszenia płyt przedstawiono schematycznie na rys. 6-83. Pręty podnośne o średnicy 45 mm, widoczne po obu stronach cylindra podnośnika hydraulicz­nego, zamocowane są dwiema nakrętkami do prasy osadzonej na głowicy słupa. Podczas działania dźwigników hydraulicznych pracują górne nakrętki. Dolne nakrętki natomiast nakręcają się za pomocą łańcuszka połączonego z silnikiem elektrycznym. Z chwilą zwolnienia dźwigników po podniesieniu stropu przej­mują one obciążenie stropem. Górne nakrętki zostają następnie odkręcone w dół również za pomocą silnika elektrycznego i pozostają nie obciążone aż do następnego kolejnego procesu podnoszenia płyty. Po podniesieniu płyty na żądaną wysokość kołnierze przyspawa się do słu­pów. Po upływie około pół godziny od przyspawania kołnierzy pręty podnośne mogą być zwolnione i przymocowane do kołnierzy płyt następnych kondygnacji. Ekonomiczną konstrukcję płyt stropowych otrzymuje się przy rozstawie słu­pów 6-i-8 m. Podnosi się płyty stropowe od dylatacji do dylatacji, przy czym w zależności od ilości dźwigników i ich udźwigu można podnosić płyty stro­powe o długości dochodzącej do 50 m. Wysokość budynków wykonanych opisaną metodą wynosi 6—8 kondygnacji. Szybkość podnoszenia płyt jest dość znaczna, ponieważ w ciągu jednego dnia można podnieść i zamocować na właściwym poziomie dwie płyty stropowe. Rolę stężeń poziomych w pierwszej fazie podnoszenia spełniają wspomniane już wyżej stężenia montażowe (odciągi linowe, tężniki z kątowników itp.), w na­stępnej zaś — prefabrykowane płyty stropowe, a w końcu — obudowa ścian szkieletu. Nośność i przekrój słupa są związane z poziomem, na którym musimy zatrzy­mać podnoszoną płytę (lub kondygnację). Długość słupa nie stężonego stropami może być wyznaczana ze wzoru przy czym We wzorach tych: