W ustrojach monolitycznych slupy podlegają mimośrodowemu ści­skaniu. W przypadku jednakowych rozpiętości przęseł ramy lub szkieletu lub gdy rozpiętość maksymalna nie przekracza 20% rozpiętości minimalnej, można uważać słupy za osiowo ściskane. Przy tego rodzaju uproszczonym obliczaniu przyjmuje się kwadratowe lub kołowe przekroje słupów. W przypadku znacznych różnic w rozpiętościach przęseł, a także w przy­padku dużych obciążeń użytkowych (np. w domach towarowych, salach wido­wiskowych, świątyniach itp.) słupy należy obliczać z uwzględnieniem momen­tów zginających, przy czym konstrukcję szkieletową obliczamy wówczas jako ustrój ramowy. W słupach szkieletów i ustrojów ramowych przyjmuje się prze­kroje prostokątne, o większym boku prostokąta równoległym do płaszczyzny ramy (rys. 6-5a). W słupach o szczególnie dużej wartości momentu zginającego stosuje się przekroje teowe (rys. 6-5b), zwiększając w ten sposób ściskaną strefę prze­kroju. Niejednokrotnie w celu ukrycia przewodów instalacyjnych wykonuje się słupy o przekroju ceowym (rys. 6-5c), a nawet o przekroju zamkniętym (rys. 6-5d). Przekrój zamknięty uniemożliwia jednak dokonywanie napraw in­stalacji, a w przypadku całkowitego zabetonowania przewodu cieplnego (bez izolacji i wolnej przestrzeni) mogą wystąpić spękania słupów, których przy­czyny należy szukać w oddziaływaniu termicznym przewodu na sztywną żelbe­tową obudowę. W przypadku nieuniknionej konieczności umieszczenia rury c. o. wewnątrz słupa należy zastosować izolację cieplną pomiędzy rurą i obu­dową żelbetową.