Trzeci sposób wykonywania rzeźb o dużych rozmiarach przebiega następu­jąco. Na cokole przyszłej rzeźby montuje się rusztowanie z kształtówek i prę­tów stalowych, tak aby uzyskać z tego rusztowania pierwszy obrys przyszłej rzeźby. Na rusztowanie to naciąga się siatkę metalową (najlepiej cięto-ciąg- nioną), najpierw o dużych oczkach dla oddania konturów postaci, a potem oczkach drobniejszych w celu odtworzenia szczegółów. Oczywiście czynności te wykonuje rzeźbiarz na podstawie modelu rzeźby w mniejszej skali. Na tak przygotowany szkielet narzuca się zaprawę cemen­tową z dodatkiem ciasta wapiennego, jeżeli to jest możliwe najpierw od wnętrza, aby uzyskać oszczędność zaprawy. Z zaprawy tej formuje się następnie przybliżenie kształtów rzeźby. Wreszcie wykończenie dzieła odbywa się przez narzut zewnętrznej warstwy okładzinowej betonu szlachetnego z grysików mar­murowych, czasem przy użyciu barwideł. Przykłady rzeźb podają rys. 9-33 Wykończenie szczegółów faktury w twardniejącym już betonie wykonuje rzeź­biarz przy użyciu narzędzi kamieniarskich. Powierzchnię rzeźby najlepiej po­zostawić w stanie naturalnym (surowym), choć czasem się ją groszkuje albo pokrywa warstwą nakrapianą ręcznie lub z maszynki. Rzeźbę utrzymuje się oczywiście parę tygodni w stanie stale wilgotnym, aby uzyskać dużą wytrzyma­łość betonu i ochronić go od rys skurczowych. Puste wnętrze rzeźby należy zwentylować, aby wewnętrzna wilgoć nie wy- wołała na powierzchni rzeźby wykwitów. Otwór wentylacyjny należy tak za- łożyć, aby woda nie dostawała się do wnętrza rzeźby. Podaną techniką wykonuje się rzeźby-olbrzymy, których wnętrze jest puste, obudowane konstrukcją żelbetową, z wyjściem na górę wewnętrznymi schod­kami lub windą. Rekord stanowi postać Chrystusa w Lizbonie wysokości ok. 110 m.