Rygle (podciągi) są to elementy poziome (w stropach międzypiętro-wych) lub pochyłe (w stropodachach), obliczane przeważnie tylko na zginanie oraz na naprężenia główne. Siły podłużne w ryglach na ogół są nie uwzględ­niane, gdyż ich wpływ jest nieznaczny. Wyjątek stanowią rygle stropodachów o znacznym spadku. Poprzeczny przekrój rygli przyjmuje się przeważnie prostokątny, przy nie­dużych obciążeniach o wysokości wynoszącej rozpiętości, a w przypadku dużych obciążeń — rozpiętości przęsła lub większej. Stosunek wysokości przekroju do jego szerokości zazwyczaj waha się w gra­nicach 2-=-3. Strzemiona rygli są przeważnie dwurarńienne (rys. 6-6a). Strze­miona czteroramienne stosuje się przy szerokości rygla ponad 40 cm lub gdy mają one przejąć część dużych naprężeń głównych. Dwudzielny przekrój rygla (rys. 6-6b) stosuje się w celu przepuszczenia ka­nałów pionowych (np. wentylacyjnych). Jeżeli kanały są obudowane ściankami działowymi, wówczas celowe jest prowadzenie kanałów w pobliżu połowy roz­piętości, gdzie naprężenia główne mają stosunkowo małą wartość. Poziome otwory w ryglach, zwłaszcza w pobliżu słupów (rys. 6-6c i d), w bar­dzo dużym stopniu zwiększają wartość naprężeń głównych i dlatego w pobliżu otworów konieczne jest zwiększenie przekroju zbrojenia w postaci odgiętych prętów oraz silnych strzemion. Ponadto należy zastosować zbrojenie o dużym przekroju, okalające otwór, przy czym otwory koliste otacza się obwodowymi prętami, wpuszczonymi obu końcami w beton na długość równą co najmniej 30 6.