Ponieważ wykonanie przegubów jest wybitnie pracochłonne, przeto należy je stosować tam, gdzie jest to nieodzowne. W konstrukcjach żelbetowych przeważnie stosuje się tzw. półprzeguby (rys. 6-9). Przy niezbyt dużych siłach pionowych docisk w przegubie może być prze­niesiony przez pręty pionowe (rys. 6-9a). Wówczas na ogół nie stosuje się prze­kładek elastycznych, przy czym obie stykające się powierzchnie dozbraja się powierzchniowo siatkami zbrojeniowymi z prętów 10 lub 12 mm. Zadaniem tych siatek jest wzmocnienie wytrzymałości betonu w powierzchniach styko­wych oraz przejęcie poziomej siły rozciągającej występującej w dolnej części słupa i w górnej części stopy fundamentowej. Nieprzesuwność słupa względem stopy fundamentowej przeważnie jest za­pewniona dzięki tarciu w miejscu styku obu tych elementów, niemniej jednak dla pełnego zabezpieczenia stosowane są ukośnie odgięte pręty obliczone na działanie siły rozporu. W półprzegubie podanym na rys. 6-9b siłę podłużną przenosi w tym przy­padku tylko podłużne zbrojenie umieszczone w jednym rzędzie, przy czym podkładka 1 stanowi tylko wypełnienie, umożliwiając nieznaczne obroty prze­gubu. Przekładkę stanowi zazwyczaj kilka warstw papy na lepiku lub też płyta korkowa o grubości 10-r-20 mm. Jeżeli siły podłużne są stosunkowo duże, wówczas przenosi je zbrojenie o większym przekroju, umieszczone w dwóch rzędach i obetonowane na sze­rokości nie większej niż Vs szerokości przekroju (rys. 6-9c). W pozostałej po­wierzchni styku znajduje się przekładka nie mająca znaczenia wytrzymało­ściowego. Przy bardzo dużych siłach pionowych zbrojenie (o dużym przekroju) nie mie­ści się w dwóch rzędach, dlatego wówczas stosujemy ołowiane przekładki (rys. 6-9d), które przenoszą pionowe reakcje za pomocą docisku na powierzchni spodu słupa oraz górnej części stopy fundamentowej. Przy obliczaniu po­wierzchni podkładki ołowianej przyjmuje się dopuszczalne naprężenie Gd = = 130 kG/cm2. Grubość blachy ołowianej przyjmuje się zwykle równą 15-=-H-20 mm. Aby docisk nie spowodował zmiażdżenia betonu, należy układać kilka warstw siatek z prętów o małej średnicy. Przekrój prętów jednej siatki jed­nego kierunku w cm2 można obliczać z empirycznego wzoru w którym N — siła podłużna w przegubie, w kG. Dopuszczalną wartość siły docisku N w przegubie można obliczać ze wzoru gdzie: Nn — siła niszcząca, Rs — wytrzymałość słupowa betonu, s — współczynnik pewności, Fd — powierzchnia docisku, C — współczynnik zwiększający. Wartość współczynnika C jest zależna od stosunku powierzchni F, na którą przekazuje się obciążenie, do powierzchni docisku Fd Jeżeli środek ciężkości powierzchni Fd nie pokrywa się ze środkiem ciężko­ści powierzchni F, co wpływa na wartość siły niszczącej N„, to wówczas w po­wyższym wzorze dla wartości F należy przyjąć podwójną wartość części mniej­szej z dwóch, na które dzieli całkowitą powierzchnię oś przechodząca przez środek ciężkości powierzchni Fd.