W przypadku znacznego obciążenia słupów, przy słabym gruncie, stopy zespo­lone oraz ławy podłużne i poprzeczne są niewystarczające. Wówczas należy zastosować płytę żelbetową pod całym budynkiem. Płyta posiada tę zaletę, że na ogół zapobiega występowaniu znaczniejszych różnic w osiadaniu, wyrównując naciski swą sztywnością. Płytę fundamentową można rozpatrywać jako odwrócony strop płytowy (po­dobnie jak ławę można uważać za odwróconą belkę). Płyta ta jest obciążona odporem gruntu, zaś obciążenia przekazywane przez słupy są analogiczne do reakcji w punktach podparcia stropu. W przypadku rozmieszczenia słupów w wierzchołkach kwadratów płyty fun­damentowe konstruowane bywają często w postaci odwróconego stropu grzybkowego (rys. 6-96). Często również płyty fundamentowe wykonuje się jako układy płytowo-że-browe, przy czym żebra te mogą wystawać do góry lub w dół. Oczywiście miejsca przecięć tych żeber powinny znajdować się pod słupami. W celu zaoszczędzenia deskowań w płytach fundamentowych z żebrami dol­nymi przekroje poprzeczne tych żeber mają kształt trapezowy. Częściej jednak stosuje się płyty fundamentowe z żebrami wystającymi do góry. W tym przy­padku warunki pracy statycznej żeber ciągłych są korzystniejsze w przęsłach i gorsze na podporach, gdyż płyta znajdująca się tu po stronie rozciąganej nie bierze udziału w pracy na ściskanie.