Licowanie ścian wewnętrznych odbywa się przeważnie za pomocą płytek lastrykowych opisanych w p. 9.2.3. Okładziny z tych płytek (w pomieszczeniach sanitarnych, przemysłowych, na klatkach schodowych itp.) wykazują znaczną odporność na uszkodzenia i łatwość utrzymania w czystości. Natomiast lico- wanie ścian zewnętrznych można wykonać w sposób prostszy i tańszy płytkami cementowymi bez stosowania kosztownej obróbki powierzchni, jakiej wyma- gają płytki lastrykowe. Płytki cementowe jako licówka ścian zewnętrznych odznaczają się przy należytym wykonaniu niską ceną. trwałością, małą nasią- kliwością i swobodną transpiracją, która umożliwia szybkie wysychanie murów. Stosując różne wielkości płytek i różne uziarnienie, można za ich pomocą pro- jektować różnego rodzaju elewacje (rys. 9-7). Najczęściej stosuje się płytki o wymiarach cegły, tj. 25X12 cm, 25X6,5 cm i 12X6,5 cm. Wtedy płytki układane na murach z cegły nie wymagają ich do-cinania, z tym że między płytkami pozostawia się spoiny o szerokości 1 cm. W przypadku licowania bez spoiny (na dotyk) płytki powinny mieć wymiary 0 1 cm większe. Rzadziej stosuje się płytki o wymiarach kwadratowych 14X14, 21X21 lub 28X28 cm. Płytki o wymiarach 21X21 cm i większe wymagają przy­mocowania do muru drutem jak przy licówce kamiennej. Płytki są przeważnie dwuwarstwowe, podobnie jak płytki podłogowe lastrykowe, z tym że górna warstwa zaprawy szlachetnej ma grubość co naj­mniej 1 cm, zaś dolna, cementowo-piaskowa — co najmniej L-ł-1,5 cm, łączna więc grubość płytek wynosi 2-i-2,5 cm. Najlepszym kruszywem na górną war­stwę jest kruszywo z marmuru kieleckiego jasnego, czerwonego lub czarnego, mielone na mąkę lub w postaci grysiku o ziarnach do 1 mm. Do grysiku tego można dodać drobno mielone szkło odpadowe, porcelanę lub czarny żużel kry­staliczny. Stosunek wagowy mieszaniny cement : kruszywo powinien wynosić 1 :5. Dolną warstwę cementowo-piaskową wykonuje się również w stosunku wagowym 1 :5. Mieszanie masy powinno się odbywać w mieszarce przeciwbieżnej przy wstępnym zmieszaniu cementu z mączką marmurową, w celu uzyskania jednolitego wyglądu płytek. Prasowanie płytek wykonuje się na prasach hydraulicznych lub me­chanicznych o nacisku co najmniej 160 kG/cm2. Niektóre prasy mają urządzenia do wstępnego utrząsienia masy przed pracą tłoka (tzw. wibroprasy). Spód pły­tek powinien być żłobkowany, w celu zwiększenia przyczepności płytek do muru, a przy większych wymiarach płytek można ponadto wbetonować ka­wałek drutu, co zwiększa przyczepność do podłoża. Po sprasowaniu płyty umieszcza się na półkach w zamkniętych komorach, gdzie wiążą w ciągu 5^-6 godzin, po czym wkłada do kąpieli wodnej na prze­ciąg l-f-2 minut. Wodę należy często zmieniać, gdyż zanieczyszcza się solami cementowymi i wywołuje nalot na płytkach. Wyjęte z wody płytki układa się ponownie na półkach, gdzie twardnieją przez 12 godzin, po czym kąpie je po­wtórnie. Po kąpieli tej ustawia się płytki rębem w kozły, tak aby nie dotykały do siebie. W tym pomieszczeniu nieprzewiewnym, zacienionym i wilgotnym przetrzymuje się płytki przez okres ok. 2 tygodni, polewając je często wodą. Do przewozu nadają się płytki dopiero po 6 tygodniach od chwili ich wyko­nania. Licowanie elewacji tymi riytkami wymaga zapewnienia należytej przyczepności płytek do muru. Najpierw narzuca się mocnym rzutem na mur rzadką zaprawę cementowo-wapicnną, a po upływie 2-5-3 godzin układa płytki narzucając na ich spód zaprawę cementowo-wapienną 1 : l-r-6 i silnie przyci­skając kielnię do spodu płytki. Dociskanie powinno być tak mocne, aby za­prawa wypłynęła między spoinami już założonych płytek. Listewek ze spoin nie wolno wyjmować wcześniej niż po 48 godzinach, aby przez wcześniejsze ich wyciągnięcie nie naruszyć płytek i nie osłabić ich związania z zaprawą. Jeżeli licowanie odbywa się podczas upału i pogody słonecznej, należy przed­tem zwilżyć wodą mur i pokrywający go narzut zaprawy.