Konstrukcja szkieletu całkowicie prefabrykowanego (rys. 6-46) składa się z żel­betowych słupów prefabrykowanych, poprzecznych rygli i płyt stropowych układanych na ryglach. Usztywnienie budynku ze względu na działanie obcią­żenia wiatrem stanowią poprzeczne ściany działowe wykonane w postaci wiel­kich płyt lub prefabrykowane zastrzały ukryte w ścianach wypełniających szkielet. Usztywnieniem poprzecznym jak również i podłużnym mogą być rów­nież klatki schodowe wykonane w postaci elementów wielkowymiarowych, opierających się na wewnętrznych ścianach żelbetowych, zaopatrzonych w wsporniki dla oparcia biegów i spoczników (rys. 6-47). Słupy i rygle łączone są w wierzchołkach słupów każdej konstrukcji. Ustrój oblicza się jako ramę o przegubowych połączeniach w węzłach. Jeżeli połączenia rygli ze słupami zdolne są do przeniesienia siły poprzecznej i mo- mentu zginającego, szkielet można obliczać również jako sztywną konstrukcję ramową. Inne rozwiązanie konstrukcyjne szkieletu całkowicie prefabrykowanego przedstawia rys. 6-48. Szkielet składa się z dwóch zasadniczych elementów, ramy w kształcie litery H z obustronnymi wspornikami oraz z belki wolnopod-partej na wspornikach (rys. 6-49). Na ryglach opierają się płyty w postaci wielkowymiarowych elementów pełnych lub drążonych. W celu uzyskania możliwie małych przekrojów ram szkieletu wymiaruje się go tylko na siły osiowe i momenty od obciążeń pionowych, natomiast nie uwzględnia momentów zginających od obciążenia wiatrem, które przy dużej wysokości budynku są dość znaczne. Dla przeniesienia natomiast sił poziomych należy wówczas w kilku poprzecznych płaszczyznach między słupami ram w odległości 20-T-30 m przewidzieć przepony w postaci kratownic. Elementem kratownicy może być element typu H usztywniony dwoma zastrzałami _ (rys. 6-50). Kratownice usztywniające umieszcza się zwykle w takich miejscach, gdzie obecność ścianek działowych pozwala na ukrycie ich między podwójną ścianką. Przepony pionowe projektuje się zazwyczaj w postaci pełnych ścian, a kratownice mają większe zastosowanie w konstrukcjach stalowych. Sztywność podłużną konstrukcji szkieletu prefabrykowanego z elementów typu H osiąga się za pomocą żeber podłużnych, betonowanych na mokro w osiach słupów. Formę dla żebra tworzą korytka otrzymane przez styk półek dwóch sąsiadujących płyt stropowych. Górne i dolne zbrojenie podłużnych żeber ciągłych przepuszczone jest przez otwory pozostawione w osiach słupów. Elementy konstrukcji szkieletowych typu H wykonywane są zazwyczaj na budowie w przenośnych formach metalowych. Formy ustawia się na podłodze betonowych stendów (rys. 6-51a) i po ułożeniu zbrojenia wypełnia masą beto­nową z pojemników, którą zagęszcza się za pomocą wibratorów buławowych. Po zakończeniu procesu naparzania rozformowane elementy chwytane są bez­pośrednio ze stendów przez żuraw montażowy i ustawiane na miejscu prze­znaczenia. Część budynku do poziomu stropu nad piwnicami włącznie (tzw. stan „ze­rowy") wykonuje się metodą tradycyjną w deskowaniu. Na rys. 6-51b widoczny jest strop nad piwnicami z wystającymi odcinkami słupów zakończonymi płytą stalową. Na tych słupach będą dopiero montowane elementy H konstrukcji szkieletu.