Deskowania ślizgowe w zwykłych żelbetowych konstrukcjach szkieletowych nie mają zastosowania ze względu na znaczną ilość rygli i podciągów uniemo- żliwiających prawidłowy przesuw deskowania. Deskowania te są natomiast niekiedy stosowane w konstrukcjach szkieletowo-płytowych, gdzie ściany two- rzy płyta jedno- lub dwuwarstwowa (np. ocieplona płytami gazobetonowymi), wzmocniona szkieletem żelbetowym. Schemat konstrukcji deskowania ślizgowego podnoszonego za pomocą pod­nośnika hydraulicznego widoczny jest na rys. 6-39. Pręty niosące deskowanie znajdują się w osłonkach betonowych lub ceramicznych, które pozostają w za­betonowanej ścianie po demontażu prętów. W deskowaniu umieszcza się zbro- jenie słupów nośnych oraz rygli biegnących w poziomie stropów. W zależności od konstrukcji ściany układane są zewnętrzne płyty ocieplające konstrukcje słupów i ścian, względnie stosowane są dwa rodzaje betonu: żwirobeton dla konstrukcji słupów i rygli oraz gruzobeton względnie inny beton lekki dla wypełnienia ścian między słupami. W ścianach nad poziomymi ryglami pozo- stawia się otwory dla późniejszego umieszczenia w nich prefabrykowanych belek żelbetowych stropowych. Deskowania ślizgowe stanowią zwykle formę drewnianą okutą o wysokości 1,0-7-1,5 m, podwieszoną do specjalnych ram, zamocowanych do podnośników hydraulicznych. Podnośniki wmontowane są na prętach niosących opierają­cych się na fundamencie budynku. Pręty te są przedłużane w miarę betono­wania konstrukcji. Podnośniki hydrauliczne są rozstawione zależnie od przypadającego na nie ciężaru i od schematu statycznego konstrukcji i połączone między sobą wspól­nym przewodem tłoczącym ciecz do cylindrów. Fragment wykonania budynku szkieletowo-płytowego za pomocą deskowań ślizgowych przesuwanych hy­draulicznie pokazany jest na rys. 6-40. Metoda deskowań ślizgowych jest ekonomiczna dopiero przy znacznej wyso­kości budynków (30-=-60 m) ze względu na duże koszty montażu i demontażu instalacji hydraulicznej.