Zalety prefabrykowanych konstrukcji szkieletowych w porównaniu z kon­strukcjami tradycyjnymi monolitycznymi są następujące: wyeliminowanie lub bardzo duże ograniczenie mokrych procesów na bu­dowie, a tym samym zmniejszenie ilości wilgoci budowlanej zawartej w stanie surowym budynku, umożliwienie użycia wysokich marek betonu, a tym samym zmniejszenie przekrojów elementów konstrukcji, c) wyeliminowanie kosztownych i pracochłonnych deskowań i rusztowań. Opłacalność stosowania prefabrykowanych konstrukcji szkieletowych zależy od stopnia powtarzalności tak samych budynków, jak i elementów w budynku. Im więcej budynków o tej samej konstrukcji przewidzianych jest do realizacji na jednym placu budowy i im mniej typów elementów występuje w konstrukcji szkieletu, tym koszta realizacji obiektu będą mniejsze. Niemały wpływ na wielkość kosztów montażu szkieletu ma konstrukcja i spo­sób wykonania połączeń poszczególnych elementów. Ze względu na stosunkowo małą wytrzymałość betonu na rozciąganie i ścinanie, w połączeniach elementów stosuje się dość znaczne przekroje betonu lub duże ilości stali. W konstrukcjach szkieletów hal fabrycznych, magazynów, garaży, domów towarowych itp., gdzie występują dość znaczne obciążenia użytkowe, otrzymuje się tak znaczne prze­kroje betonu, że ilość stali zbrojenia w węzłach jest niewielka. Natomiast w szkieletach budynków mieszkalnych i biurowych, które tak ze względów konstrukcyjnych jak i estetycznych oraz z uwagi na konieczność uzyskania jak największej powierzchni użytkowej nie mogą mieć widocznych słupów, rygli itp., przekroje tych elementów powinny być możliwie małe. Spód sufitu wy­magany jest najczęściej jako płaski, bez widocznych żeber lub podciągów. Wa­runek ten pociąga za sobą konieczność ukrycia połączeń elementów, co znowu wyklucza stosowanie zwiększonych przekrojów elementów w miejscach sty­ków, jak to często występuje w prefabrykowanych halach przemysłowych. Obok wymienionych wyżej zagadnień należy przy projektowaniu i wyko­naniu prefabrykowanych konstrukcji szkieletowych mieć na uwadze: a. Dla zapewnienia sztywności i zmniejszenia niebezpieczeństwa powsta- wania rys, szczególnie od strony elewacyjnej budynku, należy dążyć do mono- litycznego lub przynajmniej prawie monolitycznego połączenia poszczególnych części szkieletu. b. Ciężar elementów szkieletu należy, ze względu na znaczną wysokość pod- noszenia, w przeciwieństwie do ciężaru prefabrykowanych elementów budyn- ków niskich — ograniczyć do 1 lub 1,5 T. c. W czasie montażu konieczne jest przestrzeganie dopuszczalnych tolerancji ustawienia elementów w pionie i poziomie, ponieważ w wysokich szkieletach małe n»vet niedokładności dodając się prowadzą do znacznych odchyłek. Z tych względów należy zarówno w konstrukcji samych węzłów, jak i w spo- sobie montażu elementów przewidzieć możliwość wyrównania ewentualnych niedokładności. d. Konstrukcja szkieletu powinna zapewniać możliwość łatwego i ekonomicz- nego prowadzenia instalacji. Zakres robót instalacyjnych w nowoczesnych wy- sokich budynkach mieszkalnych jest tak duży, że opłaci się nieraz wybrać mniej ekonomiczny pod względem konstrukcyjnym schemat szkieletu, spełnia- jący jednak warunki łatwego montażu przewodów i armatury instalacyjnej. e. W celu pełnego wykorzystania zalet, jakie daje budownictwo z prefabry- katów, należy dążyć do wyboru takiej metody organizacji, która zapewnia nie- przerwany, potokowy przebieg montażu. Należy przy tym pamiętać o tym, że montowany szkielet w każdym okresie prowadzenia budowy powinien mieć zapewnioną stateczność, a więc i w okresie przed wypełnieniem betonem wę- złów łączących poszczególne elementy. f. Dla uniknięcia znacznych kosztów transportu elementy szkieletu powinny być produkowane bezpośrednio na placu budowy lub w jego pobliżu. Kształt elementów powinien być prosty, umożliwiający stosowanie łatwo rozbieralnych form. g. W przypadku dostawy elementów z wytwórni znajdującej się poza tere- nem budowy zaleca się stosować „montaż z kół" (por. rozdz. 2), polegający na podnoszeniu prefabrykowanych elementów bezpośrednio ze środków transpor- towych.